MELEK

Hüseyin BUL -


 beş
 
hiç kusura bakma
en fazla  beş kez öperim seni
üst dudağın nazlı olabilir
parmak uçların tek başına kadın olabilir
kirpiklerin kırılabilir

dört

denize düşen güneş gibi olabilir gülüşün
hiç kusura bakma
gözlerin aramıza girmese
yanağına çoktan bir şiir asmıştım
ince beyaz boynun olabilir
zevk bile alabilirdim
meme uçlarınla itmeseydin beni


üç

üç yaşımdaydım
babamı bir melek kucakladığında
sonradan öğrendim
bütün tanrıların ölümü sevdiğini
kutsal kitapların çelikten olduğunu

iki

ikimiz iki kentin tek hanesindeydik
nüfus sayımlarında
oysa kesmeseydi bıçak
az önce elmayı
kemirir dururduk içinde saklandığımız şehri

bir

bir uzun çıtadır
gölgesinde oturduğumuz
yaşlı, yorgun ışık geçirmez bir duvarın
bu yakasıdır hayatımız.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MECLİSE GÜLEN YÜZ ÇİZEN İNSAN: SIRRI SÜREYYA ÖNDER

Hüseyin BUL -
Resim
  Cemal Süreya’nın 99 Yüz kitabındaki insan antolojisine yaklaşabilmenin bir denemesidir bu, ne kadar başarılı olurum emin değilim. Doğan Hızlan’ın ‘yergide ve övgüde aynı ustalığı gösterdiği, edebi dengeyi kurabilmiş’ dediği çizginin yanından geçebilirsem ne mutlu bana. Çıktığım yolun ne kadar zorlu geçeceğinin farkındayım. O zorluk daha çok insanları kırmadan, üzmeden az da olsa farklı bir pencereden gösterme çabası benimki.     Şimdilerde herkes onu meclis oturumlarındaki güleç yüzüyle hatırlasa da o genellikle nüktedan kişiliğiyle tanınır, bilinir. Meclis başkan vekilliği döneminde insanın doğuştan gelen haklarını unutanları, dil uzatanları ve ayıpla bakanları kendi üslubuyla uyararak yaşadığımız çağın içine davet etmesi, direteni iğnelemesi ve en son kertede inat edenleri kültürü, bilgisi ve felsefi donanımıyla dövmesi artık neredeyse bir ritüele dönüşmüş durumda. Takım elbiseli kravatlı insanların suratlarına gülen yüz emojisini çizen bıyıklı adam desem ban...
Read more »

DÖRT YAPRAKLI YONCANIN EN CWSURU: FATMA GİRİK

Hüseyin BUL -
Resim
  Cemal Süreya’nın 99 Yüz kitabındaki insan antolojisine yaklaşabilmenin bir denemesidir bu, ne kadar başarılı olurum emin değilim. Doğan Hızlan’ın ‘yergide ve övgüde aynı ustalığı gösterdiği edebi dengeyi kurabilmiş’ dediği çizginin yanından geçebilirsem ne mutlu bana. Çıktığım yolun ne kadar zorlu geçeceğinin farkındayım. O zorluk daha çok insanları kırmadan, üzmeden az da olsa farklı bir pencereden gösterme çabası benimki. Dört yapraklı yoncanın en cesuru… Sinema buketinin en renkli çiçeği, rol kartelâsındaki aranjmandan herkesin kapısının önüne fazlasıyla renk bırakan cefakâr, yürekli bir oyuncu. Perdenin sözde namus timsallerine, girdiği rollerle, karakterlerle cevap verirken perdeden taşan, kadının toplumdaki yerini her seferinde hatırlatmak zorunda kalan gözleri buğulu kadını… Umudu, şefkati, cesareti, isyanı ve direnişiyle halkıyla bütünleşen keskin bakışlı Fato. Sevdiğiyle arasına kimseyi istemeyen oyuncu Fatma Girik ya da halkın layık gördüğü ismiyle Fato. M...
Read more »

KARDEŞİMİN HİKAYESİ

Hüseyin BUL -
Resim
     Yoldan geçen birini durdurup, gelin size ilginç hikâyeler anlatacağım deseniz neyle karşılaşırsınız? Muhtemelen ya size aldırmayacaktır, ya da ne tuhaf insan diyebilir, deli midir nedir de diyebilir. Ama bir vesileyle sizinle yolları kesişmiş biriyle, çay içerken ya da bir şeyler içerken ya da yerken konu konuyu açıp ilginç hikâyeler anlatmaya kalkarsanız, size ne garip bir insansınız demeyecektir. Deli demek daha iddialı bir sav olduğu için garip ya da tuhaf demeyen deli hiç demeyecektir.     Livaneli’nin kardeşimin hikâyesi romanı da aynen böyle bir şekilde başlıyor. Ahmet’in yaşadığı gözden ırak Karadeniz kıyısındaki köyde yakın arkadaşı bir kadının öldürülmesi üzerine cinayeti araştırmak için gazeteci genç bir kız gelir köye. Öldürülen kadının arkadaşı olduğu için ilk Ahmet’le konuşmak ister. Konuştukça Ahmet’in çok ilginç biri olduğunu söyler. Sohbet ilerledikçe bunu müteakip seferlerde dile getirir. Fakat biz Ahmet’in o zamana kadar h...
Read more »