hayat sanat edebiyat

  Evlere dönelim, sırtımızın kamburu evlere, cılızlığımızın görkemli korunaklarına, yalnızlığımızın kalelerine dönelim. Şükrü Erbaş-Dicle Üstü Ay Bulanık Kutsal Aile desem resme gönül verenlerin aklına Michelangelo’nun tablosu, bu talan, barbar ve hiçbir kural tanımayan ezici kapitalist sistemin er ya da geç sosyalizme yenik düşeceğini düşünenlerin aklını da K. Marks ve F. Engels’in unutulmaz eseri gelebilir. Oysa bizim konumuz Neslihan Uca’nın Maceraperest Yayınlarından çıkan Burası Güvenli adlı romanı. Kutsal aileye saldırı birçok edebi esere, sinemaya ve tiyatroya konu olmuş, üzerine düşünülmüş ve unutulmaz kült eserler ortaya çıkmış olmasına rağmen bu hamurun daha çok su kaldıracağını biliriz.  Aile neden kutsaldır, ya da kutsal mıdır? Aile uğruna neden dünyayı yakmak isteriz. Bu kutsallığı yakıştırmamızın sebebi nedir, elbette bunun etrafındaki soruları çoğaltabiliriz. Aile kurumunun ayakta kalmasını en çok kim ister. Dünya nüfusunu düşündüğümüzde bunun öyle küçümsenecek ...

  Erdem Özgül , “Unutulmuş Ataların Gölgesi” öykü kitabından sonra “Eksik Harf yayınlarından çıkan “ Düşlerimizin Evi Burası ” adlı eseriyle romana yönelmiş. Roman üç yüz sayfa, 1990’lı yıllarda İstanbul’un arka bahçesi diyebileceğimiz bir semtte geçiyor. Yazar romanda ne kadar konum belirtmese de ilk akla Ümraniye’deki çöp patlamasını akla getiriyor. Zaten örgünün içinde o gerginliği hissetmemek mümkün değil. Emir Kustrica’nın Çingeneler Zamanı’ndaki atmosferi romana yansıtmış sanki, kopyalamış sanılmasın. Oradaki gibi çalgı çengi, eğlence hayatın her alanına sirayet ederken dramı, acısı da eksik olmuyor. Gırgır şamata devam ederken derdi, kederi gırnatayla, davulla şenlendirmeyi başarmış. Hayata eğlenceli tarafından bakmış yazar. Şehrin kıyısında bir köy, şehre uzak olduğu kadar şehrin içinde… Arafta bir yer; tıpkı göç edenlerin kendini hiçbir yere ait hissetmemeleri gibi. Roman mekânı da böyle insanların yaşadığı bir yer olarak belirlenmiş; iç göçle gelenlerin yoğun yaşandığı bi...