İKİ AYRI KİTAP

Murat Şahin’in Esnaf lokantası adlı öykü kitabını okurken ilk izlenimim birazdan düze çıkarım herhalde oldu. Kitabın ilk yarısını oluşturan öyküler konuları itibari ile insanın canını sıkan, küçük ısırıklar büyük sarsıntılar yaşatacak türden, birazcık da “karamsar” diyebileceğimiz damardan akıp giden öykülerden oluşuyor. Kitabın ilk yarısı dedim ama öyle ayrıştırılmış, bölünmüş, kategorize edilmiş falan değil elbette.

   Kitap Sanrı adlı öyküyle açılıyor; kahramanın iç konuşmalarıyla ilerleyen öykünün sonunda-ki onu da doktor hemşire konuşmalarından öğreniyoruz- ağır işkenceden çıkmış birinin sayıklamaları,

Hangi zamanda geçtiği belli olmasa da bu ülkede geçtiğini anladığımız karanlık bir dönemine şahit olmuş, sürgüne gitmiş bir babanın kızına yazdığı mektupla başlıyor hoş geldin baba öyküsü, kızının sabırsızlığı, heyecanı ve özlemi öykünün finalini gizler nitelikte,

Kitaba adını veren esnaf lokantası ise Yusuf Atılgan’ın bir anısından esinlenilerek oluşturulmuş; bu ülkede yazarı, aydını, sanatçıyı eskiden beri suçlu, tehlikeli ve “anarşik” gören devletin değişmeyen bakış açısını,

Kaptan öyküsü babasının küçük kayığına kaptan olma hayali kuran kızının günün birinde bu hayalinin gerçekleşmesini,

Bir çift terlik, derinden, sessizce ve öykünün imkânlarını, dilini, tekniğini daha ustalıkla ören bir öykü olmuş. Varoşlarda yaşayan bir ailenin ekmek parası için çırpınırken altan alta görünüşümüzün bizi anlatmakta, tanıtmakta yanıltıcı olduğunu eksik bilgi verdiğini,

Git başımdan anne öyküsündeki anlatıcı karakterin kız olduğunu anlamayız ta ki öykünün sonuna gelene kadar. Yazar karakterin içine girememiş, ayrıntılayamamış, oysa o kadar çok imkân varken. Bu imkânların ne olduğunu yazar bize anne kız arasındaki anıları, eski güzel günleri anlatırken görürüz.

    Şut ve şangırrr öyküsüne kadar olan öykülerle sonrasındaki öyküler farklı kulvarda; öncesindekilerin ortak özellikleri bütün öykünün tılsımının, meramının püf noktasının sona saklanması… Çarpıcı, acıklı final ve karamsar dokuları siyah iplikle örülüşleri belki okuyucuyu yorabilir. Sekseninci sayfadan sonraki öyküler biraz daha birbirini tamamlayan, devamı öyküler. Kahramanları da mekânları da anları değilse bile zamanları da üç aşağı beş yukarı aynı. Hatta ve hatta çocuklara yönelik öyküler desek abartmış olmayız.

   Kitabın kapağı, baskısı içinse söylenecek pek fazla bir şey yok. Kapak biraz sadelikten uzak ( göz yoran bir kalabalıkla dizayn) olsa da fena değil. Yazar adı özellikle mi küçük tercih edilmiş bilmiyorum ama başlığın abartı derecede büyük seçilmesi sanki iç baskıdaki özeni gölgelemiş gibi. Kitabın künyesi ise kitabın arkasına koyulmuş ve yeterli bilgiye sahip.

   Özetle esnaf lokantası özenli bir çalışmanın ürünü ve ikinci kısımdaki öyküler biraz daha naif, kendimizden, çevremizden, mahallemizden hergün şahit olduğumuz sıradan olayların güzelce işlenmesiyle öyküleştirilmiş sessiz sakin öyküler…