DUVAR DERGİSİ

Hüseyin BUL -
İki aylık edebiyat dergisi Duvar  13. Sayısıyla (Mart-Nisan 2014) raflarda yerini aldı.
    Bu sayıda;
Yiğit Yavuz, Nabokov’un Solgun Ateş kitabı ve yazarının James Joyce’den etkilenip etkilenmediğini, zamanında Jean Paul Sartre’ın da katkısıyla Ulysses ve Solgun Ateş kitaplarının nasıl karşı roman olduklarının arka perdesini yazmış.
Aydın Çam, asıl adı Julien Viaud olan ama herkesin Pierre Loti olarak bildiği yazarın Selanik’ten İstanbul’a gelişini ve burada bir bekçiyi nasıl aniden ve belki de can korkusuyla öldürüşünü Pieter Buruegel’in İkarusun düşüşü sırasında bir manzara resmiyle aralarındaki akrabalığı yazmış.
Halil Şahan, Yusuf Atılgan’ın bilinmeyen yaşamına tanıklık etmiş öğretmenlik yapan bir köylüsü. Yusuf Atılgan ile Bilge Karasu arasındaki usta çırak ilişkisine dair küçük anekdotların da olduğu kitabın tanıtımı var.
Akif Kurtuluş, Ayşe Kulin’in bir televizyon programında söylediklerine dair Ayşe Kulin’e açık mektup başlığıyla yaklaşan 2015 yılında Ermenilere yapılan zulmün nasıl yüzyıllık yalnızlığa dönüştüğünü yazmış.
Özge Çelik, Sudan’ın en tanınmış romancılarından Tayeb Salih’le yapılan röportajı Türkçeye çevirirken Sudan’daki kimliksizleştirme politikalarının ne kadar tanıdık olduğunu göstermiş.
Nihan Taştekin,  Huw Wheldon’ın Georges Joseph Christian Simenon’la yaptığı röportajı Türkçeye çevirirken yazarlığın nasıl mutsuzluğu çağırdığını, Simenon’un çevresinde edebiyatla ilgilenen insanları istemediğini okuyoruz.
Burak Acar, bir kalecinin psikolojisini anlattığı yazısıyla,
Burak Demiryakan, “Devrimler, devrime inanan insanları ister. Zaferden şüphe etmek bile devrime ihanettir.” diyen Louis Aguste Blanqui’yi anlatan/ tanıtan yazıyla,
Mehmet Erte, intihar öyküsüyle,
Halil Eke, Mısır tarlası, Bastille ve beyaz Renault öyküsüyle,
Hüseyin Bul, Duvardaki silah öyküsüyle,
Ahmet Telli, Genç bir santuri: Sedat Anar yazısıyla,
Aslı Serin, Burak Demiryakan, Ali Özgür Özkarcı, Ender Öndeş, Murat Çelik, Barış Özgür, Serkan Gezmen, Suat Başar Çağlan, Efe Murad, Neslihan Altun şiirleriyle arz-ı endam etmişler.



Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MECLİSE GÜLEN YÜZ ÇİZEN İNSAN: SIRRI SÜREYYA ÖNDER

Hüseyin BUL -
Resim
  Cemal Süreya’nın 99 Yüz kitabındaki insan antolojisine yaklaşabilmenin bir denemesidir bu, ne kadar başarılı olurum emin değilim. Doğan Hızlan’ın ‘yergide ve övgüde aynı ustalığı gösterdiği, edebi dengeyi kurabilmiş’ dediği çizginin yanından geçebilirsem ne mutlu bana. Çıktığım yolun ne kadar zorlu geçeceğinin farkındayım. O zorluk daha çok insanları kırmadan, üzmeden az da olsa farklı bir pencereden gösterme çabası benimki.     Şimdilerde herkes onu meclis oturumlarındaki güleç yüzüyle hatırlasa da o genellikle nüktedan kişiliğiyle tanınır, bilinir. Meclis başkan vekilliği döneminde insanın doğuştan gelen haklarını unutanları, dil uzatanları ve ayıpla bakanları kendi üslubuyla uyararak yaşadığımız çağın içine davet etmesi, direteni iğnelemesi ve en son kertede inat edenleri kültürü, bilgisi ve felsefi donanımıyla dövmesi artık neredeyse bir ritüele dönüşmüş durumda. Takım elbiseli kravatlı insanların suratlarına gülen yüz emojisini çizen bıyıklı adam desem ban...
Read more »

DÖRT YAPRAKLI YONCANIN EN CWSURU: FATMA GİRİK

Hüseyin BUL -
Resim
  Cemal Süreya’nın 99 Yüz kitabındaki insan antolojisine yaklaşabilmenin bir denemesidir bu, ne kadar başarılı olurum emin değilim. Doğan Hızlan’ın ‘yergide ve övgüde aynı ustalığı gösterdiği edebi dengeyi kurabilmiş’ dediği çizginin yanından geçebilirsem ne mutlu bana. Çıktığım yolun ne kadar zorlu geçeceğinin farkındayım. O zorluk daha çok insanları kırmadan, üzmeden az da olsa farklı bir pencereden gösterme çabası benimki. Dört yapraklı yoncanın en cesuru… Sinema buketinin en renkli çiçeği, rol kartelâsındaki aranjmandan herkesin kapısının önüne fazlasıyla renk bırakan cefakâr, yürekli bir oyuncu. Perdenin sözde namus timsallerine, girdiği rollerle, karakterlerle cevap verirken perdeden taşan, kadının toplumdaki yerini her seferinde hatırlatmak zorunda kalan gözleri buğulu kadını… Umudu, şefkati, cesareti, isyanı ve direnişiyle halkıyla bütünleşen keskin bakışlı Fato. Sevdiğiyle arasına kimseyi istemeyen oyuncu Fatma Girik ya da halkın layık gördüğü ismiyle Fato. M...
Read more »

KARDEŞİMİN HİKAYESİ

Hüseyin BUL -
Resim
     Yoldan geçen birini durdurup, gelin size ilginç hikâyeler anlatacağım deseniz neyle karşılaşırsınız? Muhtemelen ya size aldırmayacaktır, ya da ne tuhaf insan diyebilir, deli midir nedir de diyebilir. Ama bir vesileyle sizinle yolları kesişmiş biriyle, çay içerken ya da bir şeyler içerken ya da yerken konu konuyu açıp ilginç hikâyeler anlatmaya kalkarsanız, size ne garip bir insansınız demeyecektir. Deli demek daha iddialı bir sav olduğu için garip ya da tuhaf demeyen deli hiç demeyecektir.     Livaneli’nin kardeşimin hikâyesi romanı da aynen böyle bir şekilde başlıyor. Ahmet’in yaşadığı gözden ırak Karadeniz kıyısındaki köyde yakın arkadaşı bir kadının öldürülmesi üzerine cinayeti araştırmak için gazeteci genç bir kız gelir köye. Öldürülen kadının arkadaşı olduğu için ilk Ahmet’le konuşmak ister. Konuştukça Ahmet’in çok ilginç biri olduğunu söyler. Sohbet ilerledikçe bunu müteakip seferlerde dile getirir. Fakat biz Ahmet’in o zamana kadar h...
Read more »