TRAMPA

Hüseyin BUL -


    Neslihan Önderoğlu’nun içeri girmez miydiniz öykü kitabı narin, kırılgan, alıngan ve hüznü melankoliye yediren bir kitap. Öykü kahramanların beklentilerine cevap vermeyen hayat karşısındaki eğilişleri, suskunlukları ve içine kapanışlarını eledikten sonra eleğin üzerinde kalanları ince, duygulu, hüzünlü, zarif ve doğal bir dille anlatılmış.
    İçeri girmez miydiniz gerçektende öyküdeki karakterlerin ruh haline uyan en iyi başlık. Hayatın vaat ettikleri karşısında eğer yaşayacağım buysa ve beni bekleyen böyle şeylerse içeri girmeyeyim, kalsın diyecek farklı ama sanki aynı buğulu gözlerle dünyaya bakan kırgın, küskün karakterlerden oluşuyor.  Bir önceki karakter sonraki öyküde isim, mekân, şehir değiştirse de sanki aynı insanı okuruz, dinleriz gibidir ve bu kitabın ahengini, işleyişini, uyumunu bozmuyor. Kitabın bütününde kadın hassasiyetinin, naifliğinin, inceliğinin damıtılmış halinin olduğunu söylemek yanlış olmaz. Ustalıklı bir anlatımla dilin akışkanlığını kitaba yaymış olması okuyucuyu lezzetli bir masalın kapısından içeri çağırır niteliğindedir.
    Trampa öyküsüyle tercihli yalnızlığın bile bir süre sonra insana nasıl battığını, incittiğini, canını acıttığını göstermek, hatırlatmak için aynı acıyı başka bir canlı yaşamasın diye kent insanı üzerinden yeniden kurgulayarak içimizi titretişini,
Kapak öyküsüyle yokluğun resmini menol kapağı üzerine işlerken içimizde bir yerlerde saklanan egoist, bencil yanımızı karşımızdakine göstereceğimiz hassasiyetler üzerinden ya da karşımızdakinin hassasiyetlerini gözetmezsek, dikkat etmezsek ne şekilde boka batacağımızı,
Bozkır sıkıntısında bozkırın başlı başına bir sıkıntı kaynağı olduğunu, rutini çağrıştırdığını, baş edemeyeceğimiz utançlarımız karşısında ya kendimize ya da başkasına nasıl zarar verebileceğimizi,
Saide öyküsünde de kafeste beslediği kuşla kendini özdeşleştiren Saide adında bir kadının üzerine sinen, yapışan ölüm korkusuyla baş etmenin kuşun özgürlüğüne bağlı olduğunu,
Tersyüz’de ise tutkuyla sevdiği eşinin ölümü üzerine hayatı kararan bir kadının evdeki bütün eşyaların yerlerini değiştirdiği halde değişmeyen durağanlığı, çıkılmaz girdabı, düz bir çizgide yürüdükçe zamanla küf tutan hayatının duvardaki renge yansıyışını görürüz.
   İçeri girmez miydiniz yirmi öyküden oluşuyor ve 2013 yılı Haldun Taner öykü ödülü sahibi. Ben 2. Baskısını okudum. Bir öykü kitabı için bir yıl içinde ikinci baskı bu ülkedeki okuma alışkanlıkları ve kitap satışları açısından başarılı bir sonuçtur. Kitapta en sevdiğim öykülerden biri Trampa’ydı. Temiz bir baskıyla okuyucuya ulaşmasını sağlayan alakarga yayınevi yeni bir yayınevi olmasına rağmen kapak tasarımından baskı kalitesine, logosundan dizgisine başarılı bir çalışmaya imza atmış.

 http://www.insanokur.org/?p=58113

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

MECLİSE GÜLEN YÜZ ÇİZEN İNSAN: SIRRI SÜREYYA ÖNDER

Hüseyin BUL -
Resim
  Cemal Süreya’nın 99 Yüz kitabındaki insan antolojisine yaklaşabilmenin bir denemesidir bu, ne kadar başarılı olurum emin değilim. Doğan Hızlan’ın ‘yergide ve övgüde aynı ustalığı gösterdiği, edebi dengeyi kurabilmiş’ dediği çizginin yanından geçebilirsem ne mutlu bana. Çıktığım yolun ne kadar zorlu geçeceğinin farkındayım. O zorluk daha çok insanları kırmadan, üzmeden az da olsa farklı bir pencereden gösterme çabası benimki.     Şimdilerde herkes onu meclis oturumlarındaki güleç yüzüyle hatırlasa da o genellikle nüktedan kişiliğiyle tanınır, bilinir. Meclis başkan vekilliği döneminde insanın doğuştan gelen haklarını unutanları, dil uzatanları ve ayıpla bakanları kendi üslubuyla uyararak yaşadığımız çağın içine davet etmesi, direteni iğnelemesi ve en son kertede inat edenleri kültürü, bilgisi ve felsefi donanımıyla dövmesi artık neredeyse bir ritüele dönüşmüş durumda. Takım elbiseli kravatlı insanların suratlarına gülen yüz emojisini çizen bıyıklı adam desem ban...
Read more »

DÖRT YAPRAKLI YONCANIN EN CWSURU: FATMA GİRİK

Hüseyin BUL -
Resim
  Cemal Süreya’nın 99 Yüz kitabındaki insan antolojisine yaklaşabilmenin bir denemesidir bu, ne kadar başarılı olurum emin değilim. Doğan Hızlan’ın ‘yergide ve övgüde aynı ustalığı gösterdiği edebi dengeyi kurabilmiş’ dediği çizginin yanından geçebilirsem ne mutlu bana. Çıktığım yolun ne kadar zorlu geçeceğinin farkındayım. O zorluk daha çok insanları kırmadan, üzmeden az da olsa farklı bir pencereden gösterme çabası benimki. Dört yapraklı yoncanın en cesuru… Sinema buketinin en renkli çiçeği, rol kartelâsındaki aranjmandan herkesin kapısının önüne fazlasıyla renk bırakan cefakâr, yürekli bir oyuncu. Perdenin sözde namus timsallerine, girdiği rollerle, karakterlerle cevap verirken perdeden taşan, kadının toplumdaki yerini her seferinde hatırlatmak zorunda kalan gözleri buğulu kadını… Umudu, şefkati, cesareti, isyanı ve direnişiyle halkıyla bütünleşen keskin bakışlı Fato. Sevdiğiyle arasına kimseyi istemeyen oyuncu Fatma Girik ya da halkın layık gördüğü ismiyle Fato. M...
Read more »

KARDEŞİMİN HİKAYESİ

Hüseyin BUL -
Resim
     Yoldan geçen birini durdurup, gelin size ilginç hikâyeler anlatacağım deseniz neyle karşılaşırsınız? Muhtemelen ya size aldırmayacaktır, ya da ne tuhaf insan diyebilir, deli midir nedir de diyebilir. Ama bir vesileyle sizinle yolları kesişmiş biriyle, çay içerken ya da bir şeyler içerken ya da yerken konu konuyu açıp ilginç hikâyeler anlatmaya kalkarsanız, size ne garip bir insansınız demeyecektir. Deli demek daha iddialı bir sav olduğu için garip ya da tuhaf demeyen deli hiç demeyecektir.     Livaneli’nin kardeşimin hikâyesi romanı da aynen böyle bir şekilde başlıyor. Ahmet’in yaşadığı gözden ırak Karadeniz kıyısındaki köyde yakın arkadaşı bir kadının öldürülmesi üzerine cinayeti araştırmak için gazeteci genç bir kız gelir köye. Öldürülen kadının arkadaşı olduğu için ilk Ahmet’le konuşmak ister. Konuştukça Ahmet’in çok ilginç biri olduğunu söyler. Sohbet ilerledikçe bunu müteakip seferlerde dile getirir. Fakat biz Ahmet’in o zamana kadar h...
Read more »